|
|
Üç gün açmadım. Amma dördüncü gün səhər, qəhvə qaynadanda, barmaqlarım öz-özünə getdi. Nə edim? Mən artıq həmin adam idim. Və orada, ilk dəfə, mən bir şey gördüm ki, əvvəl fikir verməmişdim – o yerdə yazılmışdı "mostbet promo code no deposit" – bu dəfə mən onu oxudum, anladım ki, bu, mənim üçün bir açardır. Mən yazdım, daxil oldum və ekranda elə bir dünya açıldı ki, əllərim titrədi. Amma bu dəfə qorxudan yox, həyəcandan. Mən 68 yaşda, nəvələri olan baba, şəhərin kənarında yaşayan tənha kişi – birdən özümü o qədər güclü hiss elədim ki, sanki dağları yerindən oynada bilərəm. O gün bir neçə dəfə sınadım. Uduzdum, uddum, yenə uduzdum. Amma hər dəfə ürəyim döyündü. Döyündü, bilirsən, elə bil gənc oğlanam, qızların arxasınca qaçıram.
Axşam qızım gəldi, gördü üzümdə nurlu bir ifadə. Dedi: "Baba, sən qumara davam edirsən?" Mən də dedim: "Qızım, sən yanılırsan. Bu qumar deyil. Bu, mənim ürəyimin məşqidir." O güldü, amma bu dəfə acıqlı gülüş yox, yumşaq bir gülüş. Oturdu yanıma, baxdı ekrana, sonra mənə baxdı. Dedi: "Baba, sən xoşbəxtsən?" Mən də fikirləşdim. Xoşbəxt? Mən arvadımı itirmiş, dostlarımın çoxu getmiş, günlərim sayılı olan bir adama – xoşbəxt demək olar? Amma baxdım əl-ayağıma, nəfəs alıram, ürəyim döyünür, qarşımda rənglər, arxamda saat tiki-tiki eləyir. Və dedim: "Hə, qızım, mən xoşbəxtəm. Bu gün, bu saat, bu dəqiqə – bəli."
|
|